ڕۆژنووسی فه‌ردین مه‌زهه‌رپوور
قاجاریه
نویسنده:
۱۵ دی ۹۲

یادش به خیر بچه که بودم در کتابهای تاریخ ، از شاهان قاجار خیلی به بدی یاد شده بود . آن زمان فکر می‌کردم نویسنده‌ی کتاب حتما پدرکشتگی با این بیچاره‌ها داشته ، که این طوری پشت سرشان به بدی یاد کرده است . بزرگ که شدم ، نمی‌دانم کجا و چه کسی بود که خاطره‌ایی از تحصیلش در رشته‌ی تاریخ دانشگاه تهران برایم تعریف کرد و در خاطره‌اش از یکی از استادانش یاد کرد ؛

 این استاد هر بار که برای مطالعه‌ی تاریخ معاصر ایران به کتابخانه‌ی دانشگاه می‌رفت ، از فرط گریه و زاری باچشمانی قرمز و پف کرده برمی‌گشته است !

امروز مراقب امتحانات داخلی در یکی از مدارس مریوان بودم و اتفاقی در کلاسی حضور داشتم که دبیر تاریخ برای معرفی شاهان قاجار ، در قالب یک بنر بزرگ ، چند نفر از این شاهان را همراه با عکس‌هایشان و مدت حاکمیت آنها بر ایران جداگانه قرار داده بود .  در پایان هم جمع کل پادشاهی قاجاریه بر ایران ، که اگر اشتباه نکنم ۱۳۰ سالی شده بود را برای اطلاع و آگاهی دانش آموزان معصوم گذاشته بود . عکس چهره‌ی تک تک این پادشاهان میزان کشورداری و لیاقت و لودگی و حماقت و خیانت آنها را نشان می‌داد . در یک لحظه ۱۳۰ سال مثل یک فیلم چند ثانیه‌ایی از جلوی چشمانم رد شد ! ۱۳۰ سال کشوری با آن همه سرمایه و ثروت ، به دلیل حاکمیت پادشاهانی نالایق از حرکت جهانی به سوی تعلیم و پیشرفت عقب ماند .

تاریخ گذشته‌ی ایران آکنده از این بی‌لیاقتی‌ها و خیانت‌هاست ، کافیست در طول حیات ملتی ، حرکت و پویایی آن ملت در یک برهه‌از زمان ، به هر دلیلی متوقف شود و دیگر جبران آن با عزم ملی هم امکان ندارد . آری فکر کنم گوشه‌ی کوچکی از جواب سوال همکارم که چند دقیقه قبل از شروع شدن امتحان از همکاران درباره‌ی علل عقب ماندگی ایران پرسیده بود را پیدا کرده باشم .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *